Author name: Patrycja Polak

Wszystko zaczyna się tutaj. Zatacza kręgi w mojej głowie myśl o błotnistych zboczach. Takich, w których ugrzęzną moje nowe buty, by bezpowrotnie zmienić kolor z błękitnego na ten z rodzaju bliżej nie do określenia. To podmokłe tereny, przez które skarpetka nasiąknie wodą. Wysoka trwa, w której łatwo zboczyć z raz obranego kursu. A wzdłuż tych ciągnie się przecież sucha ścieżka. Wydeptana nogami tysięcy przede mną. Może wydawać się tą łatwiejszą. Może oferować jasne odpowiedzi,

Dawno, dawno temu, za siedmioma górami, za siedmioma lasami… Takimi słowami mogłabym zacząć ten wpis. Mogłabym. Ale życie to nie bajka, mała. Tak, właśnie zacytowałam piosenkę disco-polo. Aż za często słucham też ostatnio umcyków. Ponadto ktoś namówił mnie na zakup mangi. Zamierzam ją nawet przeczytać, ale jeszcze średnio ogarniam jak. Podobno dobiegając wieku chrystusowego, odkrywamy w sobie wszystko to, co do tej pory nieodkryte. Jakże górnolotnie! Nie jestem jeszcze przekonana,

Od dobrych kilku dni noszę w sobie ten wpis. Siedzi w głowie, bije o jej brzegi, próbuje się wydostać. Ale kiedy odpalam laptopa pojawia się ona… Rozczarowana twarz doktor S., mojej promotorki. Nie, nie ustawiłam sobie jej zdjęcia na pulpicie, ale właśnie dotarło do mnie, że to nie jest taki głupi pomysł. Mogłaby do mnie mówić. 60 stron za Tobą. Jeszcze 40. Jeszcze dwa tygodnie. Pacia, ogarniaj! Tymczasem symbolem jej

Odkąd sięgam pamięcią, bałam się ciemności. Tego braku pewności, co też w mroku na mnie czyha. I chociaż z biegiem lat potwór, który mógłby ewentualnie się tam przyczaić, zmieniał swoje oblicze, to jednak wciąż gdzieś tam tkwił. Zawsze obserwował. Dlatego nigdy nie gaszę światła w pomieszczeniu, zanim z niego nie wyjdę i zanim nie upewnię się, że w kolejnym pokoju czeka na mnie chociażby niewielki snopek światła. Przebiegam też szybciutko pomiędzy