Opowiadania

Nikt już nie pamiętał, od jak dawna tam stał, osłonięty chylącym się ku ziemi starym klonem. Sam zresztą też nie wiedział, kiedy ostatni raz ktoś go zamieszkiwał. Klon miał już przeszło sto lat. Chylił się na zgarbionym pniu tak bardzo, że potężne, zmęczone gałęzie zdawały się drapać o kamienne ściany. Kiedy zaś przychodził porywisty wiatr, liście głaskały brudne okna domu, ciekawie zaglądając do środka. Nie zawsze […]

Bywały przecież i te noce. Zostawiała wtedy dla niego delikatnie uchylony lufcik. Wmawiała sobie, że nie czeka. Że to okno, ten maleńki otwór zaraz pod sufitem, to tylko z przyzwyczajenia do bryzy napływającej znad oceanu. Nigdy nie obiecywał, że przyjdzie. Więc nie rozumiała, dlaczego uparcie do niej powraca i nie pozwala zapomnieć. A on tymczasem wślizgiwał się po cichu do pokoju i zajmował drugą połowę łóżka. Był jak drapieżnik, który upatrzywszy swoją ofiarę, bezszelestnie zakrada się w jej kierunku.